(Powrót do punktu widzenia Elary)
Koła powozu dygotały, jakby sama ziemia nie chciała, bym odjeżdżała.
Zimny wiatr smagał moją twarz przez okno. Leśne cienie mknęły obok — poszarpane, żywe, szepczące rzeczy, których nie chciałam zrozumieć.
Nikomu nie powiedziałam, że wyjeżdżam.
Ani Lyrrze.
Ani Aethel.
Nawet Dantemu... Szczególnie jemu.
Jeśli czuł przez więź, że się wymykam, nie dawał tego po sobie
