Jego Złamana Omega

„Mój”. Pojedynczy, niski warkot odbił się echem w zakrwawionym lochu, przyprawiając moje złamane ciało o drżenie. Odkąd tylko pamięta, Ezra nie zaznał niczego poza bólem. Przykuty łańcuchami w najgłębszych, najmroczniejszych celach bezlitosnej Watahy Krwawego Księżyca, kruchy Omega jest głodzony, bezlitośnie bity i pozostawiony na śmierć. Zapomniał już, jak to jest czuć słońce, nie mówiąc już o tym, czym jest dotyk pełen czułości. Po prostu czeka na koniec. Aż do nocy, gdy upada siedziba watahy. Declan, przerażający i nieugięty Alfa Watahy Srebrnego Potoku, szturmuje terytorium niczym bóg wojny. Skąpany we krwi swoich wrogów, jest jak ożywiony koszmar. Kiedy jednak ten potężny Alfa wyważa kopniakiem drzwi lochu, a jego żarzące się oczy spoczywają na posiniaczonym, bezbronnym Omedze przykutym do ściany, masakra ustaje. Jego ogromny wilk nie chce zabijać. Chce chronić. „Przeznaczony”. Declan uznaje go za swojego, zrywając jego łańcuchy i zamykając w agresywnie czułym objęciu. Ale Ezra jest zdruzgotany – wzdryga się na każdy gwałtowny ruch, przerażony gigantycznym Alfą, który teraz rości sobie prawo do jego duszy. Czy zaciekle zaborczy Alfa zdoła uleczyć całkowicie złamanego Omegę? A może cienie traumatycznej przeszłości Ezry wciągną go z powrotem w mrok?