Spojrzenie Eastona było utkwione w Laurze, której rysy twarzy stały się nieco wyraźniejsze niż wtedy, gdy ją zobaczył po raz pierwszy.
Teraz Easton przypominał bardziej kogoś z dużą krótkowzrocznością, widzącego jedynie zamazane kontury i niezdolnego do odczytania wyrazu twarzy Laury.
– Wszystko gotowe? – zapytał Easton łagodnie.
Laura otrząsnęła się z szoku i odpowiedziała: – Nie. Jeszcze nie.
Ea
