Rozdział 157

Szok, jaki maluje się na jej twarzy, wywołuje mój śmiech. Przyciągam ją do siebie, obejmuję i całuję w czubek głowy.

– Chodź, odprowadzę cię.

Kiedy docieramy do jej samochodu, kładzie dłoń na moim ramieniu i ściska je.

– To do jutra?

– Oczywiście. Samoobrony nie da się nauczyć na jednej lekcji – mówię, szczerząc się do niej. – Jutro mam zajęcia do późna, więc myślisz, że mogłabyś przyjść o dziesią