Rozdział 22

Tłum zgęstniał tak bardzo, że zaczęłam się martwić, czy ktokolwiek w ogóle zauważy, że potrzebuję pomocy. Rozglądałam się gorączkowo, próbując znaleźć kogoś, kto by tego typa ode mnie odczepił, ale wszyscy byli tak skupieni na sobie. Nikt zdawał się mnie nie zauważać i wiedziałam, że nie ma cholernej szansy, by bramkarz mnie dostrzegł w tym tłumie, zwłaszcza z tym idiotą nade mną, który mnie zasła