Siedzę na tym krześle od co najmniej dziesięciu minut, wpatrując się w ekran, który odtwarza dokładnie to, co dzieje się w pokoju obok. Wszystkie przygotowania są gotowe, ale mój żołądek się skręca, a niepokój buzuje w moich żyłach. Mam sucho w gardle, ale nie odważam się poruszyć ani mięśniem.
Julian, siedzący obok mnie, zauważa moje napięcie i powoli klepie mnie po ramieniu, jakby chciał mnie za
