Damien zachował kamienny spokój, a jego wyraz twarzy był nieczytelny, jakby słowa Jasmine nic dla niego nie znaczyły. A jednak jakaś niewytłumaczalna irytacja go gryzła. Pomyślał: "Swatanie Jenny? To nie brzmi jak coś, co zrobiłaby pani York. Jasmine pewnie żartuje."
Jasmine odwracała się, wychodząc, ale Damien nigdy za nią nie poszedł. W głębi duszy miała nadzieję, że pobiegnie za nią i namówi ją
