Wymusiłam uśmiech, który wydawał się jeszcze brzydszy niż płacz, jakbym rozrywała sobie serce nożyczkami. "Powinnam być wdzięczna, że w ogóle ze mną wytrzymałeś te wszystkie lata?"
Zac westchnął głęboko i schylił się, żeby mi pomóc wstać. "Sammi, nigdy nie chciałem cię zostawić—"
Głośny dzwonek telefonu mu przerwał. Po drugiej stronie była Jemma, brzmiała na przerażoną: "Zac, Lucas ma wysoką gorączkę."
Twarz Zaca pobladła na te słowa i wstał, żeby wyjść.
"Lucas? Kto to jest?" Instynktownie złapałam go za ramię, ale on gwałtownie strząsnął moją rękę i wyszedł długimi krokami. Zgrzytając zębami, poszłam za nim, aż do szpitala.
Kiedy znalazłam Zaca w szpitalnej sali, on i Jemma opiekowali się dzieckiem w łóżku, okazując troskę.
To dziecko!
Otworzyłam drzwi z głośnym "łupnięciem", przestraszając wszystkich. Zac odwrócił się, żeby na mnie spojrzeć, w jego oczach na moment pojawiła się panika. Dziecko w jego ramionach również się wyswobodziło i wskazało na mnie, pytając: "Tatusiu, kto to za pani?"
Zac schylił się, żeby pocałować dziecko w policzek. "To jedna z przyjaciółek tatusia. Bądź grzeczny i pobaw się z mamusią przez chwilę. Tatuś musi wyjść."
W tej chwili poczułam, jak moje serce zanurza się w lodowatej otchłani. Zrobiłam krok naprzód, wpatrując się w dziecko, bez mrugnięcia. "Nie pamiętasz mnie? Jestem żoną twojego ojca. A co ważniejsze, jestem kobietą, której dziecko zabiłeś rok temu!"
"Dosyć, Sammi!" Zac wyciągnął mnie z sali szpitalnej, z ponurą miną.
