To, co powinno być komplementami, brzmiało w moich uszach jak kpina.
Gorzkim uśmiechem nakazałam wszystkim kobietom wyjść.
Po swoim pokazie niewinności Blake wydawał się bardziej swobodny. Usiadł na brzegu łóżka i wziął moją dłoń w swoją, spoglądając na mnie z powagą.
"Amber, wiesz, że kocham tylko ciebie w tym życiu. Moje serce nigdy nie mogłoby należeć do innej kobiety."
Odpowiedziałam cichym "hmm", ignorując rozczarowanie w jego oczach, gdy wyciągnęłam dłoń.
Chwilę później Blake jakby sobie coś przypomniał i dodał:
"Amber, jutro muszę wyjechać na Północne Terytorium, więc nie będę mógł z tobą zostać. Ale mój telefon będzie włączony dwadzieścia cztery godziny na dobę. Jeśli będziesz tęsknić, po prostu zadzwoń."
Jego deklaracja oddania brzmiała tak szczerze, bez cienia fałszu.
Przezwyciężyłam narastający w piersi dyskomfort i skinęłam głową. "Uważaj w podróży."
Wyraźnie dostrzegłam błysk winy w jego oczach, zanim odezwał się nieco zranionym tonem.
"Nienawidzę cię opuszczać. Nawet jeśli to tylko na jeden dzień, nie chcę się z tobą rozstawać nawet na minutę."
"Kiedy skończę wszystkie prace w tym miesiącu, spędzę z tobą całe trzy miesiące. Bez spraw watahy, bez rozpraszaczy."
Gdybym nie wiedziała, że zamierza wyprawić uroczystość na cześć swojego nieślubnego syna w ciągu tych siedmiu dni, być może byłabym poruszona jego słowami.
W końcu Blake niechętnie pocałował mnie w czoło i wyszedł z pokoju.
W chwili, gdy wyszedł, opuściłam leczeńską norę. Wróciłam do naszego domu, by zebrać najpotrzebniejsze rzeczy, a następnie złożyłam formalny wniosek do Rady Alfy o zerwanie naszej więzi. Potem wsiadłam na statek płynący do Watah Łowców w Europie.
Przed wejściem na pokład usunęłam dane kontaktowe Blake'a z mojego telefonu i zablokowałam go wszędzie, żegnając się ostatecznie z życiem, które wspólnie dzieliliśmy.
Siedząc na pokładzie statku, patrzyłam przez okno, jak terytorium, na którym żyłam przez ponad trzydzieści lat, staje się coraz mniejsze. Ciężki kamień, który przygniatał moje serce, w końcu zaczął się rozpuszczać.
Blake, żegnaj na zawsze.
Następnego ranka bezpiecznie dotarłam na terytorium Watah Łowców. Wykorzystując moje wyjątkowe umiejętności projektowania leczniczych kryształów, otworzyłam mały sklepik w pobliżu ich centralnego placu.
W tym samym czasie Blake prezentował swojego spadkobiercę alfy i nową ważną samicę Wataże Sztormu.
Tuż przed wejściem do wielkiej sali na uroczystość, zatrzymał się, by zapytać uzdrowiciela o mój stan.
Uzdrowiciel zapewnił go, że spałam spokojnie od jego wyjazdu. Powiedzieli mu, żeby mi nie przeszkadzał i obiecali zadzwonić, kiedy się obudzę.
Zadowolony z tego raportu, Blake w końcu wszedł do sali, by rozpocząć ceremonię.
Jednak jakoś nie mógł pozbyć się mojego obrazu z pamięci. Poprzedniej nocy nawet śniło mu się, że proszę go o zerwanie więzi.
Koszmar wyrwał go ze snu i natychmiast zadzwonił do uzdrowiciela, aby upewnić się, że wciąż śpię, zanim jego rozszalałe serce zdążyło się uspokoić.
Ale ten niepokój pozostał z Blake'iem, narastając z upływem godzin. Jego myśli wciąż dryfowały w odległe rejony.
Kiedy starszy watahy zapytał, kiedy odbędzie się ceremonia naznaczenia z Chloe, nawet nie usłyszał pytania.
Dopiero gdy Chloe potrząsnęła jego ramieniem, sprowadziła go z powrotem do rzeczywistości. Kiedy spojrzał w jej oczy, pełne uwielbienia, widział tylko moją twarz, pełną rozczarowania, spoglądającą na niego.
Świadomość uderzyła w niego jak fizyczny cios. Wyrwał rękę z uścisku Chloe i pobiegł w stronę wejścia do sali ceremonialnej.
"Alfo Blake, uroczystość się nie skończyła! Dokąd idziesz?" - zawołał za nim członek watahy.
Dopiero teraz zrozumiał, jak ważna naprawdę dla niego jestem. Jak mógł mnie zdradzić, biorąc inną samicę?
Amber, proszę, poczekaj na mnie.
Blake pędził z powrotem do leczeńskiej nory, serce waliło mu dziko w piersi. Po chaotycznym zaparkowaniu na zewnątrz, przemknął korytarzami w kierunku mojego pokoju.
Dopiero gdy zerknął przez drzwi i zobaczył kształt leżący w łóżku, przykryty kołdrą, jego panika nieco opadła.
Otworzył drzwi i wszedł do środka, na jego twarzy pojawił się czuły uśmiech.
"Kochanie, wróciłem!" - zawołał cicho.
Postać w łóżku nie odpowiedziała. Blake ostrożnie odsunął koc, a jego uśmiech natychmiast zamarł, gdy odkrył nie mnie, ale zbiór poduszek ułożonych tak, by przypominały śpiącą postać.
Gdzie jest jego Amber?!
