Rozdział 138

Wróciliśmy do samochodu, a ja przez całą drogę wpatrywałam się w akt małżeństwa. To naprawdę mi się działo.

Uśmiechałam się przez cały czas, aż zaczęły mnie boleć usta, ale to nie wystarczyło, żeby mnie powstrzymać.

– Naprawdę sprawia ci to aż taką radość?

– Nie masz pojęcia! – pisnęłam.

Byłam tak rozproszona tym kawałkiem papieru, że nie zauważyłam, że nie jedziemy do domu.

– O co chodzi? – zasta