Troy siedział przy szpitalnym łóżku, nie spuszczając z Teresy intensywnego spojrzenia.
Gdy usłyszał jej słowa, jego oczy momentalnie pociemniały.
Jednak już po kilku sekundach zdołał ukryć chłód w spojrzeniu i wymusił uśmiech. Wziął ze stolika miseczkę z owsianką, dmuchnął na nią i podsunął Teresie pod usta. – No już, zjedz chociaż kęs. Nie możesz się głodzić. Spójrz na siebie, tak bardzo schudłaś
