PERSPEKTYWA ADAMA
Wchodzę do domu po pracy, a cisza uderza mnie jak pięść w brzuch. Bez Arii wszystko wydaje się ciemniejsze, cichsze i zimniejsze. Jej obecność wypełniała każdy kąt ciepłem i życiem, a teraz, bez niej, to tylko pusta skorupa.
Próbuję się rozerwać, włączając telewizor lub przeglądając książkę, ale nic nie przyciąga mojej uwagi. Trudno uwierzyć, że jeszcze kilka dni temu byliśmy t
