„Garry, to ja”.
Głos był wciąż tak samo delikatny i łagodny jak kiedyś.
Na ustach Elisy błąkał się cień uśmiechu, gdy wpatrywała się w Garetha. „Niech pan tylko spojrzy, panie Wickam. Ma pan ogromny dług wdzięczności wobec mojej siostry. Tak bardzo się o mnie martwiła, obawiając się, że nie zdołam sfinalizować tej umowy, iż pofatygowała się tu osobiście. Czy wciąż zamierza pan wysunąć wobec mnie t
