Perspektywa Xadena
Wpatrywałem się w Maeve, która była biała jak duch; całe jej ciało drżało, a kostki u palców stawały się coraz bielsze, w miarę jak zaciskała dłoń na telefonie. Żadne z nas nie wiedziało, co powiedzieć w tamtej chwili.
Musiała zajść jakaś pomyłka.
Z ciężkim sercem w piersi w końcu znalazłem głos, by przemówić.
– To pomyłka – powiedziałem tak spokojnie, jak tylko potrafiłem. – Mu
