– Gdzie są Nico i Frankie? – pytam cicho.
– Wykonują swoje zadania – odpowiada, unosząc lekko brew, dając mi do zrozumienia, że nie muszę wiedzieć nic więcej i nie powinnam pytać.
Ale to ma odwrotny skutek.
– Christian – jęczę, opierając się mocno o blat, kręcąc głową. – Dlaczego mi nie powiesz? Dlaczego nie pozwolisz mi wiedzieć?
– Bo kiedy to robię, patrzysz na mnie w ten sposób! – mówi, wskazuj
