Rozdział 237: Lucas
Warkot przetoczył się nisko w mojej piersi. Dźwięk był instynktowny, pierwotny, wibracja, która sięgała poza słowa, wprost do starego, zakorzenionego w szpiku kości języka dominacji. Koperta w jego dłoni była w równym stopniu bronią, co darem, i on o tym wiedział. Nie podobała mi się groźba kryjąca się w jego tonie. Ani fakt, że myślał, iż może działać za moimi plecami w mojej
