Chapter 142 – Cold Pride

Zrywam się na równe nogi na dźwięk budzika, zaciskając zęby i nienawidząc tego cholerstwa. Ale niemal natychmiast go wyłączam i unoszę rękę, by potrzeć oczy, czując się skurczona, okropna i strasznie smutna po nocy spędzonej samotnie na tym głupim krześle.

Kiedy jednak zaczynam się budzić, zauważam, że leży na mnie koc – mój ulubiony, gruby, aksamitny, czerwony pled, którego na pewno nie rozłożył