Chapter 211 – Conversations with Horses

A potem czuję się winna, że sprawiłam, że on czuje się winny – i to wszystko jest okropną spiralą –

„O nie,” szepczę, a łzy spływają po moich policzkach, gdy ujmuję jego twarz w dłonie. „Nie możemy tak żyć, Kencie – z nas oboje czujących, że za dużo od siebie wymagamy, nie dając wystarczająco –“

On się śmieje, potrząsając głową. „Wiem, że masz rację,” mówi, „ale… nie wiem, jak kiedykolwiek przest