Chapter 222 – Destination at Dawn

Wcześnie rano, dwa dni później, zanim jeszcze wzejdzie słońce, przewracam się w łóżku i delikatnie całuję Kenta w ramię.

– Kent – szepczę, wystarczająco głośno, by go obudzić. – Kent, wstawaj.

Mruga lekko, marszcząc brwi, a potem mocniej zaciska powieki.

– Nie – mruczy, odwracając się ode mnie.

– Kent! – mówię, śmiejąc się i kładąc rękę na jego ramieniu, by go delikatnie potrząsnąć. – No wstawaj!