W tym momencie wysoka, szczupła kobieta nagle podjechała do niej wózkiem, zagradzając jej drogę.
— Tiria? Czy to ty?
„Mój Boże! Czy ja mam na plecach jakąś tarczę strzelniczą? Jakim cudem ktoś mnie rozpoznał?”
Sotiria naciągnęła wyżej maseczkę, po czym podniosła głowę i spojrzała na kobietę. Aż zaparło jej dech w piersiach, gdy ujrzała tę urzekającą twarz o lisich rysach.
— O nie, to ty!
„Melina!”
