– „Dlaczego?” – szepczę, czując dudnienie serca w uszach.
Mgła w jego oczach opada, czyniąc je bezbronnymi. – „Bo chciałem, żebyś czuła się jak w domu, gdybyś zdecydowała się do mnie wrócić.”
Jest między nami za dużo przestrzeni. Cholernie za dużo. Jedyną logiczną decyzją jest zniwelowanie jej poprzez rzucenie się na jego pierś, owinięcie go każdą cząstką mnie, aż nic nie zostanie.
Adam cicho chic
