Audrey podeszła do Lecha, spoglądając na długi szereg jego podwładnych, który ciągnął się niemal przez całą ulicę. Z figlarnym uśmiechem zauważyła: "Rano dopiero, a zebrałeś już tyle osób, żeby mnie pożegnać?
"Aż mi się głupio robi."
Lech milczał. Niewinny i doskonały uśmiech Audrey przyprawiał go o zawrót głowy. Ognista chęć, by po prostu ją zabrać i uciec, natychmiast wygasła.
Audrey, z wciąż
