Cisza towarzyszy nam w jadącej na czwarte piętro windzie. Napięcie wisi w powietrzu, ale nie jest to dyskomfort. Nawet moja wilczyca czuje, że dzieje się coś ważnego, i chłonie każdy szczegół. Staram się uspokoić oddech, tak jak czekając na atak przeciwnika w walce.
W końcu winda dociera na górę i powoli się otwiera. Czuję, jakby czas się ze mną igrał, tak długo trwało dotarcie do Luny i Alfy. N
