"Porozmawiamy o tym jutro." Odwraca się, żeby pobiec do Sama, jestem pewna, że znowu płacze. Te hormonalne gówna to nie żart.
Zanim zdążę pomyśleć o jej szybkim odwrocie, zostaję podniesiona i poniesiona. Miodowy zapach Olivera nie zaskakuje mnie, gdy wtulam twarz w jego szyję, żeby uspokoić nerwy. Oczywiście musimy porozmawiać, a oni nie będą czekać do później i nikt nie będzie tego kwestionował
