Sophia rozejrzała się po wyciszonej sali szpitalnej, gdzie cisza wreszcie koiła, a nie dusiła. Twarz Luki, odprężona i spokojna we śnie, była widokiem, który ceniła bardziej, niż potrafiła to wyrazić. Po burzy chaosu i niebezpieczeństw, które razem przetrwali, samo bycie tutaj było zwycięstwem. Patrzenie, jak wraca do zdrowia, było dowodem na to, że wreszcie mogą odetchnąć. Udało im się.
Wcześniej
