Chapter 113 – Refuge

– Tylko na chwilę – szepcze Kent, chwytając moją lewą dłoń i przyciągając ją do ust, całując moje knykcie jak książę, a potem odwracając ją i zaczynając obsypywać pocałunkami całą długość mojego przedramienia. – Nie tak długo, jak ten był na twojej ręce – szepcze, muskając moją skórę ustami, próbując mnie rozproszyć. – Młodzieńczy błąd.

– Błąd! – wykrzykuję, przerażona, ignorując mrowienie na skó