Długo po wschodzie słońca Vetta leżała na łóżku, wpatrując się w okno. Jej oczy były opuchnięte, a w ciele nie było już siły.
Płakała przez całą drogę z Mombany do Salem, przez całą noc. Przeprosiny Daniki wytrąciły ją z równowagi. Były tak niespodziewane – tak niespodziewane, jak usłyszenie swojego imienia z jej ust.
Wpadła w panikę. Do tej pory nie potrafiła wyjaśnić, jak się wtedy czuła, i zrob
