Spotkania i sprawunki tego dnia mijały w pośpiechu, a kiedy nadszedł czas spotkania z Ryanem, Katrina była wykończona. Piła trzecią kawę, a stopy bolały ją w ciasnych szpilkach.
Mimo to udało jej się dotrzeć na spotkanie z Ryanem odrobinę wcześniej. Zajęła miejsce przed jego biurkiem i westchnęła, w końcu zdejmując nieco ciężaru z krzyczących stóp.
— Długi dzień? — zagadnął Ryan zza biurka.
Katrina uśmiechnęła się do niego. — Musiałam załatwić mu kolejny telefon — powiedziała dyrektorowi finansowemu, wskazując na małą torebkę, którą miała ze sobą.
Ryan zachichotał lekko. — Nie jestem zaskoczony. Widziałem jego tyrady i wrzaski na Litterze zeszłej nocy i domyśliłem się, że skończy się to tak, jak zawsze. — Pokręcił głową z kolejnym śmiechem.
— Mówiłam mu, żeby przestał tam wchodzić. Nie wiem, dlaczego po prostu nie posłucha — powiedziała ze zmęczonym westchnieniem.
— Może dlatego, że on nie ma ochoty słuchać — rzucił beznamiętnie Kylan, stojąc w drzwiach biura Ryana.
Katrina posłała mu surowe spojrzenie. — Po co w ogóle zatrudniać specjalistkę od PR jako asystentkę, skoro nawet nie zamierzasz słuchać jej opinii na temat tego, jak radzisz sobie z opinią publiczną? — zapytała ostrożnie.
Kylan usiadł na krześle obok niej. Wyglądał na znudzonego w każdym calu, a ona po raz kolejny zastanawiała się, jak człowiek taki jak on i człowiek taki jak Ryan w ogóle zeszli się razem, by stworzyć Ross Corp. te wszystkie lata temu.
— Mówiłem ci wcześniej i powtórzę jeszcze raz. Nie pozwolę, by moje życie było kwestionowane w taki sposób, w jaki robią to te internetowe gnojki — powiedział stanowczo Kylan. Sięgnął po torebkę z nowym telefonem, a ona podała mu ją bez słowa.
Ryan westchnął głośno zza biurka. — Właśnie dlatego akcje spadają, Kylanie. Twoje zachowanie nigdy nie było korzystne, ale staje się coraz bardziej nieobliczalne. Postrzeganie cię przez opinię publiczną przekłada się bezpośrednio na sprzedaż i zabezpieczanie potencjalnych umów z innymi firmami — wyjaśnił, marszcząc brwi. — Akcje spadły prawie dwukrotnie w porównaniu do ostatnich kilku lat. I stało się to w ciągu zaledwie ostatnich kilku miesięcy — podsumował cicho Ryan.
Spojrzała na Kylana z niezadowoleniem. — On ma rację. Twojemu nastawieniu zarówno do prasy, jak i ludzi w internecie brakuje jakiegokolwiek człowieczeństwa. To jest sprzeczne z tym, za czym stoi Ross Corporation w swojej podstawowej funkcji. Czyli pomocą w dochodzeniach policji i bezpieczeństwem czyjegoś domu — przypomniała szefowi.
Kylan prychnął i uszczypnęł się w nasadę nosa. — Co chcecie, żebym zrobił? — zapytał niecierpliwie Katrinę i Ryana.
Katrina spojrzała na Ryana wyczekująco. Prawdę mówiąc, nie miała pojęcia, co robić. Rozmowa z Kylanem i przypominanie mu, dlaczego nigdy nie jest dobrym pomysłem wdawanie się w kłótnię z nastolatkiem w internecie albo wyrywanie i rzucanie aparatem fotografa, nigdy nie działało. Katrina szczerze nie była pewna, co mogłoby do niego dotrzeć, jeśli cokolwiek w ogóle mogło.
— Gwałtownie tracimy pracowników. Ich środowisko pracy nie ma już w sobie życia — dodała dla wzmocnienia efektu. To była prawda, nie było już ducha firmy ani dumy. To, co kiedyś było tętniącą życiem, rozkwitającą firmą w powijakach, teraz było pozbawioną blasku i powoli gasnącą iskrą.
Coś musiało się zmienić. I to szybko.
— Mam propozycję — zaczął ostrożnie Ryan. Katrina i Kylan spojrzeli na niego z ciekawością, a on odchrząknął. — Myślę... Cóż, Kylanie, myślę, że musisz zacząć się z kimś spotykać. To musi być ktoś z odpowiednią osobowością. Ktoś, kogo możesz otwarcie pokazać światu i kto poradzi sobie z nieuniknionym blaskiem fleszy, który za tym pójdzie. Potrzebujesz kogoś charyzmatycznego, kto będzie błyszczał, kiedy ty sam zdecydujesz się narzekać — ciągnął monotonnie.
Nie mogła powiedzieć, że była całkowicie zaskoczona propozycją Ryana. Kylan był w końcu trzydziestodwuletnim kawalerem. Rozumiała publiczny urok, jaki mógłby płynąć z pozornie nieosiągalnej, zatwardziałej jednostki, spotykającej się z osobą mniej wymagającą.
Jeśli w ogóle możliwe było odwołanie się do człowieczeństwa Kylana w oczach opinii publicznej, musiał to zrobić. Musiał spróbować. Inaczej Ross Corp. zostanie zrównane z ziemią.
— Myślę, że to fantastyczny pomysł — zgodziła się gorliwie. — Jeśli możesz wydawać się choć trochę bardziej... przystępny lub bliski zwykłym ludziom na poziomie osobistym, musimy to pokazać — dodała. — A to oznacza posiadanie dziewczyny.
— Żony — powiedział nagle Ryan.
Katrina odwróciła się do Ryana, podczas gdy Kylan zmarszczył brwi tak mocno, że jego twarz wyglądała na zmiętą i jakby miał zaparcie.
— Mam na myśli kogoś, z kim możesz dogadać się co do fałszywego małżeństwa. Kontrakt.
Twarz Katriny rozjaśniła się, po czym spojrzała na szefa. — Zgadza się! Posiadanie narzeczonej, kogoś, z kim się „ożenisz”, jest bardziej przekonujące niż posiadanie dziewczyny.
Kylan patrzył na Katrinę i Ryana, jakby wyrosła im druga głowa, a ona wiedziała, że toczy już przegraną bitwę.
— W ile kłótni wdałeś się wczoraj na Litterze? — zdecydowała się zapytać Kylana.
Szef posłał jej groźne spojrzenie, ale nawet nie drgnęła. Katrina była tak przyzwyczajona do jego taktyk, a Ryan nie mylił się co do tego pomysłu.
— Ile telefonów zużyłeś w samym tylko ostatnim tygodniu? — naciskała.
Kylan westchnął i potarł czoło, bardzo wyraźnie zirytowany. Przeczesał palcami włosy, odgarniając przy tym grzywkę. — Wdaję się tylko w kłótnie na Litterze, które są warte mojego czasu — mruknął.
Katrina prawie wybuchnęła śmiechem. — Kłócenie się z, ile to oni mają, dwunastolatkami, jest warte twojego czasu? — zapytała, unosząc brwi z rozbawieniem.
— Odpierdol się. Ten wczorajszy był cholernym tyranem — upierał się Kylan, rzucając jej kolejne mordercze spojrzenie.
Pokręciła głową. — Szefie, czy nie zatrudniłeś mnie dlatego, że ukończyłam studia z podwójnym kierunkiem z public relations i zarządzania biznesem? — zapytała.
Katrina była już wyczerpana próbami wpłynięcia na jego uczucia, ale wiedziała, że to nie jest sytuacja, w której może odpuścić. Coś musiało pęknąć, a to był logiczny pomysł.
— Mogę cię zwolnić równie szybko, Katrino — przypomniał jej Kylan, ale w jego głosie brakowało jadu. Wiedziała równie dobrze jak on, że Kylan utonąłby bez Katriny Morgan. Przerobił wystarczająco dużo asystentek przed nią, by zdać sobie z tego sprawę.
— Pomyśl o tym, szefie. Masz trzydzieści dwa lata. Nigdy otwarcie się z nikim nie spotykałeś. Jeśli wybierzesz odpowiednią partnerkę, możesz wydawać się znacznie bardziej bliski ludziom i ludzki. Pójdziesz na kilka gal, zrobisz parę zdjęć i wrzucisz część z nich do mediów społecznościowych. To ma sens. Jesteś bardzo pożądany w mieście, zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn — kontynuowała próbę przekonania Kylana.
Wiedziała chyba lepiej niż ktokolwiek inny, że Kylan nie randkował. Nie była do końca pewna, czy on w ogóle wiedział, jak randkować. Niemożliwe było dla niej wyobrażenie sobie kogoś takiego jak CEO Ross Corp., będącego... wystarczająco otwartym, by umawiać się z kimkolwiek. Nie mogła nawet objąć umysłem tej koncepcji.
Oczywiście wiedziała, że zdarzały mu się przygody na jedną noc. Wpadła na jedną czy dwie kobiety wychodzące z jego penthouse'u, gdy podrzucała mu rzeczy z pralni, ale na tym kończyły się wszelkie relacje.
Ryan siedział cicho przez cały czas trwania jej przemowy, uważnie obserwując zarówno ją, jak i Kylana. Nie była pewna, czy będzie miał więcej szczęścia niż ona, ale spojrzała na niego, szukając pomocy. Łaskawie zrozumiał aluzję.
— Kylanie, ty i ja pracowaliśmy niesamowicie ciężko, by zbudować Ross Corp. od zera. Jesteśmy w dwudziestu siedmiu krajach i w prawie pięciu milionach domów na całym świecie. Wiele jednostek policji zdecydowało się na użycie naszych dronów. Boli mnie ogromnie widok naszych pikujących akcji i ciebie przyjmującego na siebie cały ciężar krytyki w mediach społecznościowych. Czy mógłbyś, proszę, przynajmniej rozważyć ten pomysł? — błagał Kylana.
Kylan westchnął, wpychając ręce do kieszeni nieskazitelnie wyprasowanego garnituru, po czym zaczął krążyć. Katrina i Ryan pozwolili mu chodzić przez chwilę. Katrina powiedziała wszystko, co mogła, i teraz musiała pozwolić Kylanowi przetrawić te informacje. Tak właśnie funkcjonował za każdym razem, gdy w grę wchodziła duża decyzja. To nie różniło się niczym, a być może był to nawet większy wybór niż zazwyczaj.
— Cholera, niech będzie. Nie widzę, jak to mogłoby w czymkolwiek pomóc firmie, ale to nie ja jestem ekspertem od PR, jak mniemam. — Kylan spojrzał na nią zwężonymi oczami, a ona posłała mu drobny uśmiech. — Dajcie mi tydzień na znalezienie kogoś — powiedział jej i Ryanowi, patrząc na nich na zmianę.
— Potrzebujesz pomocy w ściągnięciu jakichś aplikacji randkowych albo czegoś w tym stylu? Muszę tylko znać twoje preferencje. Kobieta, mężczyzna... — została skutecznie uciszona.
— Kobieta, Katrino. I nie. Spróbuję znaleźć kogoś w starym, dobrym stylu, idąc do pieprzonego baru. — Kylan uszczypnął się w nasadę nosa.
Pokiwała głową. — Brzmi dobrze, szefie. Jeśli to wszystko, idę się odświeżyć, zanim pójdziemy na kolację z Charliem. — Wstała z krzesła i czekała na odprawienie.
— Dobrze. — Kylan machnął na nią ręką.
Katrina skinęła uprzejmie szefowi, po czym uśmiechnęła się z ulgą do Ryana, zanim wyszła z gabinetu.
Nie wiedziała, czy to naprawdę zadziała, ale ona i Ryan mieli nadzieję.
Nie mogła powstrzymać się od lekkiego współczucia dla biednej kobiety, którą Kylan zamierzał poślubić. Naprawdę był niemożliwym człowiekiem do życia.
