Aubree pozwoliła Estelli z siebie zejść dopiero, gdy usłyszała, że dziecko zaczyna tracić oddech od płaczu.
Estella natychmiast doczołgała się do okna po drugiej stronie samochodu, znosząc ból i ściskając tornister do piersi, wciąż szlochając.
– Dobrze! Miało boleć – zadrwiła Aubree, piorunując dziewczynkę wzrokiem. – Jeśli komukolwiek powiesz o tym, co się dzisiaj stało, przysięgam na Boga, że ni
