Rosalind wykrztusiła z siebie więcej krwi i zmusiła się, by powiedzieć: "Mam tylko nadzieję, że zdołasz o mnie zapomnieć i zacząć od nowa. Nawet kiedy mnie przy tobie nie będzie, musisz być szczęśliwy."
To była prosta wiadomość, ale wydawało się, że wypowiedzenie tych słów zajmuje Rosalind wieczność – każde słowo wydobywało się jakby z głębi jej wnętrza. Jak tylko skończyła, jej ręka słabo opadła
