Perspektywa Calvina
Na sali sądowej panuje cisza.
Ale nie taka cisza, która daje poczucie spokoju i ukojenia. Nie, to gęsta, dławiąca cisza, taka, od której powietrze wydaje się ciężkie, jakby przygniatało moją klatkę piersiową, osiadając w kościach.
Siedzę ze splecionymi dłońmi, zaciśniętą szczęką i wzrokiem utkwionym przed siebie, słuchając słów sędziego. Słyszę je, ale nie reaguję.
Oszustwo
