– Wracaj do łóżka, Iris! – warknął Nico w ciemnym korytarzu.
Krzyknęłam, podskakując i omal nie wypuszczając z rąk małej tacy z jedzeniem i zapasami, które niosłam do mojej sypialni. A przynajmniej, do mojej dawnej sypialni – tam teraz trzymamy jeńca.
– Nico! – warknęłam, wściekła na niego. – Nie musiałeś mnie straszyć…
– No, ktoś musi cię nastraszyć! – zaprotestował, wychodząc z ciemności swojego
