20 – Ariana

Wiele lat później…

– Już wychodzisz? – pytam Celeste, zanim zdąży wymknąć się z namiotu. Uwielbiam, kiedy nas odwiedzają, bo śmiech wnuków wypełnia nasz dom. Gdyby to zależało ode mnie, nigdy by nie wyjeżdżali, ale na razie biuro Apollo wciąż jest w mieście. Okropnie za nimi wszystkimi tęsknię, kiedy ich nie ma, ale staram się być cierpliwa.

Nie ma to jak miłość matki, ale miłość babci to coś zupe