Dasza

Tydzień mija w rozmazanym tempie. Przez pierwsze dwa dni leżę w szpitalu, dochodząc do siebie po zatruciu dymem. Moja ciotka i kuzynki przyjeżdżają, żeby zająć się organizacją pogrzebu, przynoszą kwiaty do mojego szpitalnego pokoju, płacząc w chusteczki. Ludzie odwiedzają. Głosy, rysy twarzy, pocieszające dotknięcia – wszystko wydaje się takie samo.

Nie wiem, co powinnam czuć. Smutek, tak. Samotno