To trwało zbyt długo. Zbyt długo zajęło szuranie kroków w korytarzu. Zbyt długo zapalało się światło na ganku. Zbyt długo zamek musiał *kliknąć*. Każda sekunda rozciągała się cienko na kości mojej cierpliwości, aż ta w końcu pękła. Więc nie, nie czekałem. Po prostu uniosłem but i *kopnąłem* prosto w drzwi. Skrzydło otworzyło się z hukiem, drewno pękło przy futrynie.
Envy sapnęła za mną. – Elliot!
