Rozdział 122

Uśmiecham się do niej z góry, gładząc kciukiem grzbiet jej dłoni, i uśmiecham się jeszcze szerzej, gdy przysuwa się bliżej, opierając drugą dłoń na moim przedramieniu. Czucie jej jędrnej piersi uderzającej o moje ramię przy każdym kroku to pyszny rodzaj tortury, który sprawia, że zgrzytam zębami z potrzeby zagrzebania się głęboko w niej. Ale zamiast zedrzeć z niej szorty i pochylić ją tu i teraz,