Ruszyli w stronę łazienki, gdzie prysznic uruchomił się niczym ściana deszczu.
Nagle myśli Emelie powędrowały do ich pierwszego spotkania trzy lata temu, w podobny deszczowy dzień.
Jej rodzina prowadziła kiedyś skromny supermarket.
Nie byli bogaci, ale wiedli stabilne i wygodne życie jako pięcioosobowa rodzina.
Niespodziewanie jej ojciec wpadł w pułapkę, która wpędziła ich w dług w wysokości 5 milionów dolarów.
Został zmuszony do sprzedaży supermarketu, ich domu i wszelkich przedmiotów, które dało się spieniężyć. Mimo to wciąż brakowało im 3 milionów dolarów.
Będąc u kresu sił, osoba, która zastawiła pułapkę, ujawniła swoje prawdziwe intencje, żądając, by Emelie spłaciła dług własnym ciałem.
Jej rodzice wyrazili milczącą zgodę.
W deszczową noc uciekła w panice. Za nią rozbrzmiewał ryk silników motocyklowych, niczym odgłosy drapieżników bawiących się swoją ofiarą.
Zgubiła buty, a jej włosy były w nieładzie. Przed nią rozciągała się bezkresna ciemność, pozbawiona jakiegokolwiek światła.
Upadła na ziemię, otoczona przez motocykle. Była przekonana, że jej życie dobiegło końca.
W tym właśnie momencie podjechał samochód biznesowy, zasłaniając jej widok.
Podniosła wzrok i zobaczyła otwierające się drzwi auta. Para wypolerowanych skórzanych butów weszła w kałużę.
Jego spodnie były nienagannie skrojone; osłonił Emelie dużym czarnym parasolem, roztaczając wokół siebie aurę zdystansowanej szlachetności, gdy oferował jej ochronę.
Oznajmił: – Ona jest ze mną. Kto śmie ją tknąć?
To pierwsze spotkanie było tak oszałamiające, że wracała do tej sceny i ubarwiała ją w swoich snach niezliczoną ilość razy, ryjąc ją głęboko w pamięci i czyniąc niezapomnianą.
Po prysznicu Emelie wyszła z łazienki; jej ciało wciąż było wilgotne.
Wrzucila do ust cukierka, po czym zaczęła szukać czystych ubrań na zmianę, podczas gdy William kontynuował kąpiel.
Zastanawiała się, czy powiedzieć Williamowi o ciąży i późniejszym poronieniu.
Jednak po kilku minutach krótkiego namysłu zdecydowała się tego nie robić.
Kiedy trzy lata temu ją uratował i zapewnił bezpieczeństwo, dał jasno do zrozumienia, że nie powinna sprawiać mu żadnych kłopotów.
Była dla niego narzędziem, użytecznym zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym, a narzędzie musi znać swoje miejsce.
Co więcej, jego zainteresowanie inną kobietą oznaczało, że obchodziłoby go to jeszcze mniej, czyniąc jej wyznanie bezcelowym.
…
Następnego dnia Emelie poszła do pracy jak zwykle.
Zespół sekretarski prezesa składał się z trzech sekretarek, z których każda odpowiadała za różne aspekty pracy Williama.
Emelie w rzeczywistości nie porzuciła swoich obowiązków, gdyż złożyła wniosek urlopowy w dziale kadr tuż przed tym, jak zabrała ją karetka.
Mimo urlopu zajmowała się kluczowymi dokumentami, będąc w szpitalu. Jednak pewne codzienne zadania nawarstwiły się, zajmując ją przez cały ranek, tak że nie miała ani chwili na lunch.
O 14:00 odwiedził ją kierownik działu finansowego, zgłaszając problem z jednym z dokumentów – błędne umiejscowienie przecinka dziesiętnego.
Emelie zmarszczyła brwi i szybko przejrzała dokument. – To nie wygląda na moją robotę.
– Zostało to sporządzone przez nową asystentkę, Daphne – powiedział kierownik finansowy.
Po krótkiej pauzie Emelie zapewniła go: – Mam dobre relacje z panem Garrettem. Zajmę się tym błędem.
Kierownik powiedział ściszonym głosem: – Ktoś musi ponieść odpowiedzialność za tak poważny błąd, niezależnie od naprawy.
Emelie odpowiedziała beznamiętnie: – Ten, kto popełnił błąd, powinien za niego odpowiedzieć.
Polityka firmy była prosta – znaczący błąd w pierwszym miesiącu zatrudnienia mógł skutkować natychmiastowym zwolnieniem.
W konsekwencji dział kadr szybko wystosował powiadomienie do Daphne.
Emelie złapała krótką przerwę w swoim napiętym grafiku i obserwowała, jak Daphne powoli pakuje swoje rzeczy, zapłakana i poruszająca się z wahaniem.
Biuro sekretariatu zawsze tętniło życiem; prawie nikt nie poświęcił chwili, by zastanowić się nad sytuacją niespodziewanie usuniętej asystentki.
Daphne wyszła z sekretariatu z pudełkiem w dłoni i wpadła na Williama.
Dziesięć minut później Emelie została wezwana do gabinetu prezesa.
Weszła do środka z dokumentami w dłoniach i natychmiast zobaczyła Daphne stojącą z boku.
William siedział w fotelu z piórem w dłoni i chłodnym spojrzeniem rzucił po prostu: – Wyjaśnij.
