Księga 1: Rozdział 12

Trwamy tak przez chwilę, dopóki on nie mówi: – Może przyniesiemy ci coś do jedzenia? Nie jadłaś nic stałego od prawie tygodnia.

Odsuwam się z naszej wygodnej pozycji i zastanawiam się nad tym.

– Tak, jestem całkiem głodna – przyznaję. W rzeczywistości nie czuję głodu, ale nie chcę go też denerwować. Nie teraz, gdy wszystko zaczyna układać się tak dobrze.

– W porządku, zrobię ci małą przekąskę.