Wymieniliśmy spojrzenia. Soren ścisnął moją dłoń, jakby w obawie, że spłoszę się i ucieknę, a następnie podszedł do staruszka.
– Dziadku? Dzień dobry! Przyjechałem z dziewczyną – zawołał łagodnie, z uśmiechem.
William wyprostował się na fotelu i zmierzył nas przeszywającym, bystrym wzrokiem. W jego twarzy malował się autorytet, jaki nabywa się tylko z wiekiem i doświadczeniem.
– Dzień dobry, panie
