Drzwi się otworzyły i Zofia weszła do środka. Wydawało się, że od razu wypełniła pokój, nie tylko swoją fizyczną urodą, ale także aurą cichej pewności siebie, którą Gabriel zawsze podziwiał. Dziś jednak coś było inaczej. Jej postawa była prosta jak zawsze, jej profesjonalizm nienaruszony, ale w jej oczach było coś – być może kruchość, a może ukryta głębia, której wcześniej nie zauważył.
– Chciałeś
