Oscar
Nawet nie wiem, jak długo byłem zamknięty. Wszystkie głosy ucichły – z wyjątkiem głosu mojego ojca. Nawet po jego śmierci Roberto Santos wciąż mnie torturuje. Powoli się poruszam i tłumię jęk bólu. Łańcuchy brzęczą o podłogę, a snop światła na chwilę mnie oślepia. Odwracam głowę w stronę otwartych drzwi i kilka razy mrugam, żeby wyostrzyć wzrok.
– Wiedziałam, że cię tu znajdę – mówi Angy.
Al
