Rania nie była zadowolona, gdy się zobaczyła; dobrze, że w namiocie nie było lustra, bo chyba nie zdołałaby zmusić się do spojrzenia na własne odbicie.
Jej ciało było usiane malinkami!
Posłała wściekłe spojrzenie Maximusowi, który nie okazywał cienia skruchy. Uśmiechał się do niej od ucha do ucha, kładąc się na prowizorycznym posłaniu.
– Pasuje ci to. Podoba mi się. – Wyciągnął rękę i chwycił Rani
