Madeline spojrzała na kobietę, która do niej mówiła i zobaczyła twarz niemal identyczną z jej własną. Spokojnie ruszyła naprzód.
W słabym świetle ulicznej latarni, Naomi uśmiechała się złowieszczo, unosząc twarz łudząco podobną do Madeline, mierząc ją od góry do dołu spokojnym i przenikliwym spojrzeniem.
"Eveline, wiem, że to ty!" stwierdziła z pewnością Naomi.
Madeline podeszła spokojnie do Naomi
