Rozdział 150
Perspektywa Ewy
Późne popołudniowe słońce malowało długie cienie na posiadłości mojej babci, gdy siedziałam na antycznej kamiennej ławce, obserwując bawiące się dzieci. Moje czworaczki, urodzone w odstępie zaledwie kilku minut, ale każde z nich tak wyjątkowe, goniły motyle po wypielęgnowanych ogrodach, a ich śmiech był melodią, która koiła moją zmęczoną duszę. Mając pięć lat, okazywał
