Rozdział 217
Perspektywa Sary
Srebrne sztućce zadrżały lekko w moich palcach, zdradzając spokój, który tak desperacko próbowałam utrzymać.
Kolacja przebiegała w niepokojącej ciszy, przerywanej jedynie sporadycznym brzękiem naczyń i cichym szumem deszczu uderzającego o okna. Moja matka siedziała naprzeciwko mnie, wyprostowana, z bystrymi oczami, obserwując wszystko niczym jastrząb. Ale to wuj Louis
