Księga 1: Rozdział 64

Opieram się o Bronxa i wtulam w zagłębienie jego ramienia, przewieszając rękę przez jego klatkę piersiową. Bierze moją dłoń i słabo mnie klepie.

– Skarbie, musisz mnie wysłuchać. Okej? – Jego głos wciąż jest chrapliwy i cichy.

– Bronx, musisz odpoczywać – protestuję.

– Nie martw się, dała mnóstwo morfiny do tej kroplówki, wkrótce zasnę, ale muszę to najpierw z siebie wyrzucić. Proszę.

Siadam, by m