Wpatrywałam się w Emily, kalkulując dokładnie, ile siły potrzeba, by dać jej trwałą lekcję szacunku. Nic śmiertelnego – po prostu wystarczająco dużo, by upewnić się, że zastanowi się dwa razy, zanim znów otworzy usta. Moje ciało napięło się, przygotowując do ruchu.
– Jade, proszę, idź odpocząć – łagodny głos Franka przerwał mi z korytarza. – Słyszałem, co się dzisiaj stało w szkole. Ja zajmę się dziś kolacją.
Nagła interwencja przerwała moją koncentrację. Zerknęłam w stronę Franka – mężczyzny w średnim wieku o dobrych oczach i zgarbionych ramionach. To nasz ojciec.
Rzuciłam Emily ostatnie zimne spojrzenie, zanim się odwróciłam. Pozostała w bezruchu, wyraźnie zaniepokojona tym, co zobaczyła w moich oczach.
Wróciłam do swojego pokoju i opadłam na cienki materac, czując, jak sprężyny wbijają mi się w plecy. To żałosne ciało było kompletnie bez formy – sam spacer do domu je wykończył.
– Nawet nie potrafisz znaleźć porządnej pracy. Jak masz zrobić jadalne jedzenie? – Głos Lindy przeciął powietrze jak tępy nóż – nieprzyjemny i nieskuteczny.
– Ta gruba krowa po prostu znowu jest leniwa – piskliwy głos Emily dołączył do matki.
– Jaki ojciec, taka córka – oboje bezużyteczni – zgodziła się Linda.
Słyszałam, jak Linda kontynuuje swoją tyradę, gdy ich głosy przesuwały się w głąb korytarza. Obelgi zlewały się w pozbawiony znaczenia szum tła.
---
– Jade? Kolacja gotowa. – Wahający się głos Franka towarzyszył cichemu pukaniu do moich drzwi.
Zwlekłam się, czując obcy ciężar tego ciała. Gdy szłam do kuchni, by umyć ręce, telewizor w salonie przykuł moją uwagę.
– Pojawia się więcej szczegółów na temat eksplozji na karaibskiej wyspie – relacjonował prezenter wiadomości. – Prywatna wyspa, całkowicie zniszczona wczoraj rano, wydaje się, że mieściła podziemną placówkę. Eksperci spekulują, że...
Zastygłam, woda lała się na moje dłonie, gdy wpatrywałam się w materiał filmowy.
– Wyspa całkowicie zatonęła w morzu – kontynuował reporter. – Jak dotąd żadna organizacja nie przyznała się do...
– Zamierzasz tak marnować wodę przez całą noc? – warknęła Linda za moimi plecami.
Zakręciłam kran, powoli wycierając dłonie w wytarty ręcznik.
---
Rodzina Morganów zebrała się wokół porysowanego drewnianego stołu. Frank zrobił jakiś makaron z sosem z puszki i mrożonymi klopsikami. Nałożył mi bardzo dużą porcję z dodatkiem zupy.
– To smakuje jak śmieci – powiedziała Linda po pierwszym kęsie. – Nawet nie potrafisz porządnie podgrzać puszki.
Emily zachichotała, grzebiąc widelcem w jedzeniu. – Nawet w szkolnej stołówce dają lepsze żarcie.
Jadłam metodycznie, myślami wciąż będąc przy raporcie z wiadomości.
Coś dotknęło mojego talerza. Max bez słowa położył na nim kawałek kurczaka, unikając kontaktu wzrokowego, po czym wrócił do swojego jedzenia. Nieoczekiwany gest, który na chwilę wyrwał mnie z zamyślenia.
– Dzwonili dzisiaj ze szkoły – oznajmiła Linda, mrużąc na mnie oczy. – Twój pedagog chce spotkania w sprawie twoich ocen.
Jadłam dalej, nie kłopocząc się odpowiedzią.
– Słuchasz mnie? Oblewasz prawie wszystko! – Uderzyła dłonią w stół. – W tym tempie nie dostaniesz się nawet do college'u środowiskowego. Co planujesz zrobić ze swoim życiem?
Przełknęłam jedzenie, zanim odpowiedziałam. – Mam plany.
– Och, masz plany? – Głos Lindy ociekał sarkazmem. – Proszę, oświeć nas swoimi genialnymi planami.
– Zajmę się tym – powiedziałam po prostu, zwracając uwagę z powrotem na jedzenie.
Skończywszy ze mną, Linda skierowała swój jad na Franka. – Wiesz, jak twoi bracia śmieją się ze mnie za plecami? Boże, jak ja skończyłam z takim bezużytecznym mężem?
Frank patrzył w swój talerz, nie odpowiadając.
– Wszyscy twoi bracia byli tak samo spłukani jak ty, kiedy braliśmy ślub – ciągnęła, podnosząc głos. – Teraz każdy z nich ma porządny samochód i nowy dom. A ty? Utrzymujesz nas w tej norze, używając ich sprzętów AGD z drugiej ręki i mebli, które zamierzali wyrzucić.
Twarz Franka poczerwieniała ze wstydu, gdy wziął łyk ze szklanki z wodą; jego rysy były postarzone znacznie ponad wiek przez stres i przepracowanie.
– Gdybyś miał jakiekolwiek ambicje, noga Maxa mogłaby zostać porządnie naprawiona – Linda dźgnęła widelcem w stronę Maxa. – Ale nie, nie było nas stać na operację, kiedy to miało znaczenie, a teraz jest za późno, by naprawić to całkowicie.
Zauważyłam, że palce Maxa zacisnęły się na widelcu przy wzmiance o jego niepełnosprawności, chociaż jego wyraz twarzy pozostał starannie neutralny.
– Musiałam być ślepa, żeby za ciebie wyjść – zakończyła Linda ze zniesmaczeniem kręcąc głową.
---
– Jade, pozmywaj naczynia – rozkazała Linda po zakończeniu kolacji.
Frank wstał. – Powinna odpocząć. Uderzyła się dziś mocno w głowę.
– To był tylko niski poziom cukru – prychnęła Linda. – Ręce ma sprawne. Zmywanie garów jej nie zabije.
Mój temperament eksplodował. Jako Cień, moja reputacja bezwzględnej skuteczności nie była tylko plotką. Już miałam pokazać Lindzie dokładnie, z kim ma do czynienia, kiedy Max wstał bez słowa i zaczął zbierać talerze.
– Co ty robisz? – warknęła na niego Linda. – Emily i ty musicie przygotować się do podań na studia. Niech Jade zajmie się swoimi obowiązkami.
Rzuciłam jej spojrzenie wystarczająco zimne, by zmrozić krew. Słowa Lindy uwięzły jej w gardle, gdy napotkała mój wzrok, a nawet Emily nagle uznała swój talerz za fascynujący. W pokoju zapadła niekomfortowa cisza.
Max, niewzruszony napięciem, zbierał naczynia, jakby nic się nie stało.
---
Później tej nocy stałam na małym podwórku, oceniając zrujnowany, ale przestronny dom.
Rozciągnęłam ramiona, czując ograniczenia tego ciała z nadwagą. Moje mięśnie były słabe, kondycja nieistniejąca. Ciało, które zamieszkiwałam jako Cień, było precyzyjnym instrumentem, wyostrzonym przez lata brutalnego treningu. To było jego przeciwieństwem.
– Pierwszy priorytet: kondycja fizyczna – szepnęłam do siebie, zaczynając podstawowe rozciąganie.
---
Wracając do środka, zauważyłam światło wciąż sączące się spod drzwi Maxa. Pchnęłam je bez pukania.
Max siedział pochylony nad biurkiem, wpatrując się w zadanie z fizyki ze zmarszczonym brwiem. Zaawansowane równania rachunku różniczkowego i całkowego wypełniały kartkę.
Zerknęłam na zadanie. – Odpowiedź to 347,8 niutona na metr kwadratowy.
Głowa Maxa wystrzeliła w górę. – Co?
Wzięłam jego ołówek i szybko wypisałam rozwiązanie, wyjaśniając każdy krok precyzyjną terminologią.
– Jak ty... – Max gapił się na rozwiązanie, a potem na mnie. – To fizyka na poziomie akademickim. Oblewasz podstawową matematykę.
Wzruszyłam ramionami. – Tamte lekcje są zbyt nudne, żeby sobie nimi zawracać głowę.
– Ale... – Jego oczy zwęziły się w dezorientacji. – Twoje świadectwo pokazuje, że oblewasz prawie wszystko.
– To wszystko gra – powiedziałam, odwracając się do wyjścia. – Te zajęcia są poniżej mojego poziomu.
– Udawałaś głupią? – Głos Maxa był pełen niedowierzania. – Dlaczego ktokolwiek miałby to robić?
