Pięć lat później
– Tato!
– Mamo!
Dwoje małych urwisów wpadło do pokoju, otwierając drzwi z impetem i krzycząc na całe gardło.
Ashton i ja zostaliśmy zaskoczeni, zrywając się pospiesznie.
Nasze twarze były zaczerwienione, włosy i kołnierzyki w nieładzie, a na mojej szyi widniało kilka bardzo wyraźnych malinek.
Oboje zamarliśmy w skrępowanym milczeniu.
Minnie i Mickey wpatrywali się w nas szeroko ot
