– Oczywiście! Pójdę wszędzie tam, gdzie ty, Mamo! – rozpromienił się chłopczyk, a jego duże oczy wyglądały jak lśniące onyksy, wygięte w kształt rogalików księżyca.
Anastazja nie mogła powstrzymać się od rozmyślań nad tym, jak piękne jest to dziecko. Za każdym razem, gdy patrzyła na jego małą twarzyczkę, czuła przypływ ukojenia i wdzięczności, jakby nieustannie zachwycała się tym, jak udało jej się urodzić tak uroczego malucha.
– W takim razie najlepiej spakujmy nasze rzeczy. Jutro po południu wyjeżdżamy na lotnisko.
– Okej! – Maluch skinął stanowczo głową, a następnie pomknął do swojego pokoju, by spakować rzeczy na wyjazd.
Anastazja westchnęła ciężko. Mieszkała za granicą odkąd ojciec wyrzucił ją z domu pięć lat temu. Nie chodziło o to, że nie chciała wracać do domu, tylko o to, że nie miała w nim miejsca.
Nawet nie powiedziała ojcu, że urodziła dziecko za granicą, a teraz, gdy wracała do ojczyzny ze względu na pracę i karierę, postanowiła zobaczyć się ze staruszkiem. W końcu to wciąż był jej ojciec.
Trzy dni później, wieczorem na międzynarodowym lotnisku, Anastazja pchała wózek z bagażami. Jej syn siedział na szczycie dużej walizki na wózku i rozglądał się z zachwytem. Wszystko w ojczyźnie Anastazji wydawało się budzić jego zainteresowanie, a w jego błyszczących oczach iskrzyła się ciekawość.
Właśnie wtedy, gdy Anastazja wyszła z hali przylotów, podeszło do niej dwóch mężczyzn w garniturach, którzy uprzejmie się przywitali: – Panno Tillman, zostaliśmy przysłani przez Starą Panią Presgrave, która przygotowała dla pani podwózkę tuż przed wejściem. Jeśli pani pozwoli…
Zamrugała do nich i powiedziała bardzo uprzejmie: – Doceniam miły gest Państwa Presgrave, ale nie potrzebuję podwózki, dziękuję.
– Panno Presgrave, Stara Pani naprawdę pragnie się z panią zobaczyć – powiedział z szacunkiem mężczyzna w średnim wieku.
Anastazja wiedziała, że Stara Pani Presgrave nie żywi złych intencji, ale naprawdę nie miała planów przyjmowania uprzejmości staruszki. – Proszę przekazać Starej Pani Presgrave, że obowiązkiem mojej matki było ratowanie innych i że nie ma potrzeby spłacać tego długu, przynajmniej nie mnie. – Z tymi słowami ruszyła, by minąć mężczyzn, pchając wózek w kierunku wyjścia.
Jeden z mężczyzn wyjął telefon i poinformował sumiennie: – Młody Panie Elliot, Panna Tillman odrzuciła naszą propozycję podwiezienia.
Właśnie wtedy trzy lśniące, czarne Rolls-Royce'y z mocno przyciemnianymi szybami, które uniemożliwiały komukolwiek zajrzenie do środka, zaparkowały przy wejściu na lotnisko. W Rolls-Royce'ie pośrodku floty siedział mężczyzna, który wpatrywał się w drzwi lotniska i zobaczył młodą kobietę, która przepychała wózek przez nie, gdy tylko odłożył telefon.
Kobieta miała na sobie białą bluzkę i proste dżinsy. Jej włosy były zebrane na karku, odsłaniając delikatną i ładną twarz. Jej skóra była alabastrowa, a jej zachowanie dość swobodne, gdy manewrowała wózkiem. Bez wątpienia jej obecność wśród tłumu była olśniewająca.
W tym momencie wzrok Elliota przykuło coś, a raczej ktoś – mały chłopiec, który zeskoczył z wózka kobiety. Wyglądał na około cztery lub pięć lat i miał na sobie szary sweter i dresy, a jego gęste i miękkie włosy opadały mu na czoło. Mógł być młody, ale jego rysy były delikatnie wyrzeźbione, co czyniło go jeszcze bardziej uroczym.
W tym momencie Anastazja przykucnęła i pomogła maluchowi poprawić ubranie; nie było wątpliwości co do łagodnego i pobłażliwego spojrzenia w jej oczach.
Kim jest to dziecko? Czy Anastazja jest zamężna? Jeśli tak, to nie będę musiał się z nią żenić tylko po to, by spełnić życzenia Babci. Z tymi myślami Elliot obserwował, jak taksówka, do której wsiadła Anastazja i jej domniemane dziecko, odjeżdża. Niedługo potem odjechała również jego flota.
Ledwo pokonali jakiś dystans, gdy zadzwonił jego telefon. Spojrzał na identyfikator dzwoniącego i przywitał się: – Hej, Hayley.
– Elliot, kiedy się ze mną zobaczysz? Tęsknię za tobą – kokieteryjny głos Hayley zawodził po drugiej stronie.
– Ostatnio jestem trochę zajęty, ale zobaczę się z tobą, jak tylko będę wolny – odpowiedział, a bas w jego głosie był wyraźny.
– Obiecujesz? – Zapytała zalotnie Hayley.
– Tak – odpowiedział z wymuszoną cierpliwością.
Tymczasem w Rezydencji Presgrave, siwowłosa staruszka siedziała na kanapie, popijając herbatę, gdy usłyszała najnowsze ustalenia swoich podwładnych. Spojrzała w szoku i zażądała: – Co? Anastazja ma dziecko? Jest zamężna?
– Zgodnie z naszym dochodzeniem, ojciec dziecka nigdy się nie pojawił, więc zakładamy, że urodziła dziecko poza związkiem małżeńskim.
– O, biedactwo. Zostać samotną matką w tak młodym wieku… – Harriet Presgrave, szerzej znana jako Stara Pani Presgrave, westchnęła. Ogarnęło ją poczucie winy, gdy pomyślała o odważnej policjantce, która zginęła po otrzymaniu osiemnastu śmiertelnych pchnięć nożem od bandyty, który groził skrzywdzeniem Elliota wiele lat temu.
Właśnie ubolewała nad tym, gdy do salonu wszedł elegancki i wysoki mężczyzna. To był Elliot, który wrócił z lotniska. – Podejdź tutaj, Elliot – powiedziała Harriet, wzywając wnuka do siebie.
Elliot natychmiast zajął miejsce obok niej i zaczął mówić: – Babciu, Anastazja wciąż odrzucała naszą ofertę, więc może ja…
– Właśnie dowiedziałam się, że Panna Tillman jest samotną matką, która urodziła dziecko poza związkiem małżeńskim. Musisz zaopiekować się tą biedną matką i synem, Elliot. To twój obowiązek.
Elliot patrzył na staruszkę bez słowa, oszołomiony jej sugestią. Myślał, że zrezygnuje z tej sprawy, ale jak się okazało, stała się jeszcze bardziej zdeterminowana, by doprowadzić ją do końca.
– Babciu, nie muszę się z nią żenić. Zawsze możemy znaleźć inny sposób, by odwdzięczyć się za dobre uczynki jej matki i zadośćuczynić jej – odparł spokojnie, mając nadzieję, że babcia zrozumie.
Jednak w momencie, gdy Harriet to usłyszała, posłała mu lodowate spojrzenie i powiedziała: – Nie, to nie zadziała. Musisz poślubić Anastazję, chronić ją i opiekować się nią przez resztę życia.
Elliot zmarszczył brwi. Nie sądził, że z bez miłosnego małżeństwa może wyniknąć coś dobrego, ale nie mógł nawet odrzucić sugestii babci, ponieważ była zdeterminowana, by odwdzięczyć się za poświęcenie, którego matka Anastazji dokonała wiele lat temu.
– Nie możesz sobie nawet wyobrazić, ile pchnięć nożem otrzymała Policjantka Amelia Chapman tylko po to, by cię chronić. Ilość krwi… Makabryczny charakter zbrodni… – Oczy Harriet były smutne, gdy to mówiła. Następnie podniosła wzrok i posłała wnukowi surowe spojrzenie, wskazując: – Zaopiekowanie się jej córką to najmniejsze, co możesz zrobić. Nigdy nie będziesz w stanie odwdzięczyć się za bezinteresowny czyn policjantki, nawet gdybyś miał opiekować się Anastazją przez wieczność.
Elliot skinął cicho głową. – Dobrze, wezmę ją za żonę.
Ale była jeszcze jedna kobieta, której nie mógł puścić, której również musiał zadośćuczynić. To powiedziawszy, nie planował jeszcze mówić o tym Harriet i wiedział, że nawet gdyby jej powiedział, to nie odwiedzie jej to od zmuszania go do poślubienia Anastazji.
– Anastazja ma dziecko – powiedział.
To obróciło się przeciwko niemu, ponieważ Harriet wydawała się zachwycona tą wiadomością. – Zgadza się! To mały chłopiec, prawdopodobnie w wieku około trzech lub czterech lat. Nie mogę uwierzyć, że jakiś łajdak po prostu ich tak zostawił. Posłuchaj mnie, Elliot – nie waż się lekceważyć tego dziecka, rozumiesz?
Elliot ledwo mógł w to uwierzyć. Wpatrywał się w babcię, oszołomiony, myśląc: Czy to jakiś rodzaj promocji kup jeden, drugi gratis?
Pracownia Biżuterii Burżua to stary i znany zakład, który został przejęty przez przełożonego Anastazji. Aby rozwijać markę, Anastazja – jako główna projektantka Queen's Rose QR Diamond Global – została przeniesiona z powrotem do ojczyzny, aby pracować nad dywersyfikacją Burżua.
Dzięki ustaleniom poczynionym przez Burżua, Anastazja została umieszczona w mieszkaniu. Zajęła się dekorowaniem i porządkowaniem swojego nowego lokum, podczas gdy jej syn spał, a w ciągu dwóch godzin mieszkanie zostało przekształcone w idealne, przytulne gniazdko dla duetu matki i syna.
Była wyczerpana, ale nie miała ochoty iść spać, gdy obserwowała uroczą, śpiącą twarz swojego syna.
To, co wydarzyło się w tym mieście pięć lat temu, wciąż ją prześladowało i wywoływało mdłości. Zdrada jej najlepszej przyjaciółki, nikczemność jej przyrodniej siostry i ultimatum ojca, które doprowadziło do jej wygnania, były jak rany, które były zbyt głębokie, by się zagoić.
To cud, że w ogóle przeżyła ostatnie pięć lat. Musiała godzić wychowywanie syna jako samotna matka z kursami projektowania, a w późniejszej części pięciu lat powoli wspinała się po szczeblach kariery i została główną projektantką. Pracowała ciężej niż ktokolwiek inny, a niebiosa musiały obdarzyć ją łutem szczęścia, którego potrzebowała, by dojść do miejsca, w którym jest dzisiaj.
Na dzień dzisiejszy miała swoje oszczędności, syna i pracę, która dawała jej wolność.
Podniosła telefon i wpatrywała się w numer ojca. Kilka razy myślała o tym, żeby do niego zadzwonić, ale coś ją powstrzymywało. Minęło pięć lat. Ciekawe, czy wciąż jest na mnie zły.
Następnie westchnęła. Nieważne.
