Jestem tak pełna, że mogłabym potoczyć się do domu jak ludzki pierożek.
W sekundzie, w której wchodzę do swojego domu, cisza wydaje się ogłuszająca po cieple domu Hayesów. Śmiech wciąż odbija się echem gdzieś w moim mózgu. Lazania pani Hayes wciąż jest w moim żołądku, zajmując najlepszą działkę, i szczerze mówiąc, walczyłabym z kimś, żeby zjeść jeszcze jeden kęs. Zamykam za sobą drzwi i opieram si
